Direchahan lang

Alam kong hindi dapat ito ang pumapasok sa isip ko sa panahon na dapat iba ang nasa isip ko. Yung..mga mas importanteng bagay? Pero hindi ko na kaya siguro kaya ito ako..mag-eemo. Hahaha!

Masakit eh. Kasi hindi ko na alam ang gagawin ko? Yung parang nasasaktan ka sa isang bagay na hindi naman dapat?

2013. Bagong buhay dapat di ba? Pero bakit apektado pa rin ako ng nakaraan? Ilang araw na akong puyat sa mga bagay na wala akong kasiguraduhan na nakakaapekto sa buong pagkatao ko. Mas pinipili kong manahimik, tumawa ng malakas at mapagod kahit alam ko hindi na kinakaya ng mga mata ko at katawan ko. Pero kasi bakit may parte ng nakaraan na nagbabalik?

Alam mo yung malabo? Yung kinaya mo na wala siya. Yung kinaya mo maging masaya kahit mag-isa pero dahil sa isang usapan parang nagiiba na naman ang ihip ng hangin.

Umayaw ako sa walang kasiguraduhang bagay. Umayaw ako dahil hindi na ako masaya. Umayaw ako para maging masaya pero parang mas nararamdaman ko ang lungkot kapag naiisip ko na umayaw ako.

Minsan naiisip ko okay na wala eh. Pero kapag sumagi na naman sa isip ko..apektado buong immune system ko.

Isa lang ang gusto ko ngayon...may umakap sa akin at sabihin na huwag ng lumingon sa taong lumingon sa akin.

Ang gulo ko. Pero isa lang naman ang pagkakamali ko...ang umayaw dahil sa walang kwentang bagay. Isa lang din ang pagkakamali niya...ang pagkunsinte sa pagkakamali ko para lang maging masaya ako at ito ang mabuhay mag-isa.

Maaring gumawa ako ng paraan...pero natatakot na naman ako na baka pagdating ng araw...magsawa na naman ako. At sasabihin na "Wala ng balikan."

Marami nga bago...pero hindi lahat pwede. Dahil yung dapat pwede...ay hindi pwede dahil din sa mga pangamba.

Malungkot ako. Pwede mo ba ako akapin? Baka sakali kapag umiyak man ako, makapagisip ako ng maayos?

Kasi hindi na ako nakakaiyak eh baka yun na lang kulang para matauhan ako. hahaha. Masyado naman ako naging matibay dahil sa mga bagay na nagiging resulta ng sobrang pagkalungkot. At kung sakalikng umiyak man ako...pwede wag mo ko pipigilan? Hayaan mo ko madehydrate para naman mapagod ang lalamunan at mga mata ko at sa susunod na taon na uli bubuhos ang luha...sana nga hindi na eh...sana.

12 12 12 pt 1

Hindi naman dapat mahalaga ang araw na ito, kung hindi lang dahil sa isang mala pelikulang moment na naisip na isa kong magiting na kaibigan.

Interaskyon.
Mas higit sa sipatan moments. 

Teka, kung nagtataka kayo kung ano ang sipatan moments eh ito yung nagnanakawan kayo ng mga tingin sa isa't isa. Maaring tumagal ng tatlong segundo o higit pa kung hindi matotorpe at iiwas ng tinging malagkit ang isa sa inyo.

Pero balik ule tayo. Ehem! Interaksyon.

Mas higit sa sipatan moments.
Mas higit sa pagsusulat niya sa logbook at napapatingin siya sayo para lang sa isang ngiti ng umaga.
At mas higit pa sa lahat  ay yung  mga werid moments sa kadahilanan na hindi namin alam kung magtatago kami o hindi kapag nag-eexist ang isang sa amin.

Mahirap na sitwasyon at kung may isang lenteng nakatutok sa amin sigurado ako na wala ng gusto pa manood ng aming pelikula. Boring na nga, hanging pa ang ending.

Hanging dahil wala namang patutunguhan pero puno ng excitement araw araw. Para lang kami naglalaro ng hide and seek at ang premyo kapag nakita ng taya ang kalaro niya ay isang ngiti na nakakabuo ng araw.

"Paano magkakaroon ng 'mas higit pa' kung hindi mo pinapansin?"

Kung may batong lumilipad sa ere eh malamang ako na ang sapol. 

Minsan kasi kahit gusto ko na ang isang bagay hindi ko pa kayang abutin kaya minsan inaantay ko lumapit sa akin ang tindahan dito sa tapat namin bago ako makabili ng isang lata ng sterilized milk...na imposible namang managyare.

Mahirap kasi panindigan ang salitang attachment baka at the end of the day, ibang iba pala ang interpretasyon mo sa teorya niya.

...

...

...

Gulo ko. Hahaha! Ang mga bagay na kasing dali ng 123 ay binibilang ko ng 312. Komplikado na nagreresulta sa panghihinayang. 

Panghihinayang na nauuwi na lamang sa 'wala na lang...kunware.'

At ang 'wala na lang...kunware.' ay nagdudulot ng pagkasawi. 'OUCH!'

Random Manic Monday

Today is Monday and I just feel like posting something on my blog site because I don’t have anything to do. Actually, I jut accomplished writing a 1-minute script and I’m waiting for the revision that will lead me to another step of my daily routine.

Revision. One word. Great impact. If I can only revise everything maybe I’m already the perfect person in the world. Maybe, all the tears and pains from the past will be faded and maybe the word ‘reconciliation’ will be part of my life.

I’ve been down for many years yet I’m standing still because I always look forward even if the nightmares are pulling me back. I don’t know if I’m still the ‘real me’ from all the trials that I’ve been going through.

Am I lonely? No, I’m not. I just have this tendency to feel emotional when I’m alone and all I can do is to write…write…write to make myself free from this manic world.

Again, I am not lonely and I am not suicidal. I just feel like writing down my thoughts  while we are all busy with our responsibilities.

I am busy too. And posting on my blog is only my ‘robbed time’ from my hectic life.

These are just my randoms thought for this day and I think I have to go now because I don’t want to miss an opportunity to say ‘hello’ to my Monday even though it’s already past 5 in the afternoon.

“Hello Monday! Did you see me? I’m wearing my never favorite color, which is orange! Have a nice day!”

Well, I can say this is not a best day because I failed to get my tin number. However, the staring game that we play made my Monday complete. (I don't know your reasons for staring at me? We can actually talk dude! haha!)

Again, I am happy today. I can assure that if you are only one of the people around me.

Have a nice day everyone! ^^

Magic Faucet

When i first saw this magical faucet, I was amazed. 

I even took lots of pictures of this thing in different angles with the used of my phone.

But my admiration ended when my questions were answered.

"Where do the water came from?"

"How come the faucet floats?"

Dmn. I'm idiot. 

Science was laughing at me now.

And I am depressed. 

Pagibig ang tema.

"I love you without knowing how, or when, or from where. I love you simply, without problems or pride: I love you in this way because I do not know any other way of loving but this, in which there is no I or you, so intimate that your hand upon my chest is my hand, so intimate that when I fall asleep your eyes close.” 
― Pablo Neruda, 100 Love Sonnets

Unang araw: Nobyembre 15, 2012

Unang post...PAGIBIG kaagad ang tema.
Kasi saan at kahit kailan ito lang ang bagay na 'applicable' sa lahat.
Halik... Yakap...
Ikaw na lang ang kulang.
Ngunit hindi ako naghahangad ng 'kaagad'.
Oras man ang kalaban,
Pagtitiwala naman ang makakapanatag.

Unang post...PAGIBIG ko ba kaagad ang pinapahiwatig?
Subalit taon man ang lumipas...
Naisin ko man may mahagkan...
Mas mabuti ng ngumingiti mag-isa...
Huwag lang ako uli maligaw. 

Unang post...PAGIBIG ni Pablo Neruda kaagad ang nasambit.
Narinig ko lamang ito na tinula noong kolehiyo ako noon.
Pero ngayon, patuloy na tumatakbo sa aking isipan ang unang linya.

"I love you without knowing how."

Kailan uli kakabog ang dibdib na sumisigaw ng pagibig?

...
...
...

Hanggang dito na lang....

Magpapatuloy lamang ito kapag may kasunod ng kabanata...

Kapag sumilakbok na muli ang damdamin.

Credits to: http://www.goodreads.com/author/quotes/4026.Pablo_Neruda